ÖĞRETİM TEKNOLOJİSİ TEMEL KAVRAMLAR

 ÖĞRENME: İnsanın davranışsal, bilişsel ve duyuşsal yapısının bir yaşantı sonucu değişmesi ya da etkilenmesi öğrenme olarak tanımlanmaktadır.

Öğrenme; duyuşsal, psikomotor ve bilişsel olarak üç türe ayrılır. 

Bilişsel: Bilgi ile ilgili olan zihinsel davranışlardır.

Duyuşsal: Kişilik, karakter, ilgi ve tutumlarla alakalı davranışlardır.

Psikomotor: Yetenekle, beceriyle ilgili olan, araç-gereç kullanarak sergilenen davranışlardır. 

Öğrenme sürecinde; öğrenme ortamı, öğretmenin bilgi ve becerileri, öğretmenin kişiliği, öğretim programı, öğretim teknolojileri, araç-gereç ve materyaller etkili olmaktadır. 

ÖĞRENİM: Bir öğretim kurumunda belli bir süre içindeki öğrenmelerin tümüdür.

ÖĞRETME: Öğrenmenin kolaylaştırılması, öğrenmeye rehberlik edilmesi ve öğrenene öğrenmeyi gerçekleştirmesinde yardımcı olma sürecidir.

ÖĞRETİM: Öğrencilere belli davranışları kazandırabilmek için düzenlenen planlı etkinlikler sürecidir.

EĞİTİM: Bireyin davranışlarında kendi yaşantısı yoluyla kasıtlı olarak istendik değişme meydana getirme sürecidir.

İnformal Eğitim: İnformal eğitim bireyin içerisinde bulunduğu ortamda kendi kendine sistemsiz ve denetimsiz bir şekilde kültürlenmesidir.

Formal Eğitim: Planlı, programlı, bir amaç doğrultusunda belirli bir mekanda uzman kişilerin rehberliğinde düzenlenen bir etkinliktir.

Teknoloji: Mal ve hizmet üretmek amacıyla eldeki bilgi ve tekniklerin kullanılması olarak tanımlanır. 

Eğitim Teknolojisi:  Eğitimin uygulamalı işlemleri için bilimsel ya da diğer organize bilginin sistematik uygulaması olarak tanımlanır. 

Günümüzde Eğitim Teknolojisi Kavramı;  elektronik ve mühendislik bilimlerinin ürünü olan teknolojik araç-gereçlerin öğrenme-öğretme sürecinde kullanımı, yeni yöntem ve tekniklerin uygulanması,  farklı rehberlik anlayışları, öğretmenlik rollerinin gelişmesi gibi uygulamalar olarak tanımlanır. 

Öğretim Teknolojisi: Konu alanını göz önüne alarak ve bilimsel bilgiye dayalı olarak araç-gereç,yöntem ve tekniklerin tasarlanması, geliştirilmesi, uygulanması ve değerlendirme sürecidir.

Sistem Yaklaşımı: Sistem yaklaşımı bir bütünü, onu oluşturan parçaları ve parçalar arasındaki ilişkileri göz önünde bulundurarak ele alıp incelemektir.

İletişim: İletişim ise, iki birim arasındaki anlamlı mesaj alış verişi süreci olarak tanımlanabilir.

Etkileşim: Birbirini karşılıklı etkileme sürecine etkileşim denir. Bu süreç, eğitimde bireyin, çevresiyle ve diğer bireyle sürekli etkileşim içinde olduğunu ortaya koyar. Yüz yüze eğitim açısından bakıldığında öğretmen ile öğrenci, öğrenci ile öğrenci, öğrenci ile öğretmenin sürekli bir etkileşim süreci söz konusu olmaktadır.

Materyal: Öğretim materyalleri, öğrenme süreci içerisinde öğretmen tarafından değişik ortamlarda öğrencilere sunulan araçlardır.

Araç:  Genel olarak belli bir amaca ya da belli bir sonuca ulaştırmada aracılık eden nesne. Bir işi yapmakta  ya da sonuçlandırmakta gücünden yararlanılan nesne.

Gereç: En genel anlamıyla bir şey yapmak için kullanılması gereken madde olarak tanımlanmaktadır. Araç tükenmeye nesneler yerine kullanılırken,  gereç tükenebilen nesneler yerine kullanılır.

Kuram:  İstemli biçimde düzenlenmiş birçok olayı açıklayan ve bir bilime temel olan kurallar, yasalar bütünü, nazariye, teori olarak tanımlanır. 

Ortam: Derslikler, farklı etkinliklerin, yöntem ve tekniklerin uygulanmasına olanak sağlayabilecek şekilde düzenlenmelidir.

Değerlendirme: Öğretme-öğrenme sürecinde yer alan tüm faktörler değerlendirilebilir. Genel olarak “süreç” ve “ürün” değerlendirme şeklinde gerçekleşir.